3 weken alleen in de Schotse natuur
3 weken alleen in Schotland helpt me herinneren dat controle een illusie is. Deze keer wil ik graag iets delen over mijn reis. Ik ben net terug van drie weken alleen reizen. Off-grid, met een klein tentje en een daktent. Wandelen door verlaten gebieden, dagenlang wandelen, zwerven, verdwalen en mijn pad weer vinden.
Helemaal alleen, opgaan in de natuur, meegaan met de flow en mezelf verliezen in de tijd, dat noemen ze fairy en ik vind het heerlijk het helpt me om op nog dieper diep niveau te verbinden met de natuur en met mezelf. Tijd voelt daar als een illusie. Je hebt te leven met wat er is, in plaats van te proberen het vast te houden of te controleren. Ze zijn intens, uitputtend en gaan diep. Ze kleden me uit in alles en vragen totale overgave, puurheid en volledige afstemming op mijn intuïtie.
Deze keer bezocht ik vier eilanden: Colonsay, Mull, Iona en Ulva. Op de heen- en terugweg overnachtte ik in Glencoe in de Highlands.
Ik voel me enorm dankbaar dat ik dit weer heb mogen meemaken. Verzádigd, verrijkt… maar ook helemaal ondersteboven en binnenstebuiten. Ik moet echt bijkomen en weer landen in het dagelijkse ritme.
Reconecten met de natuur op een diep niveau… ik houd er zó van. Helemaal terug naar de basis. Herinneren hoe het ritme en de stilte van de natuur in alles doorwerken.
Deze overweldigende natuur helpt mij telkens opnieuw herinneren dat controle uiteindelijk een illusie is. Alles loopt anders dan gepland. Na elke teleurstelling verschijnt weer een nieuwe mogelijkheid.
Een zware klim naar de top bracht de mooiste uitzichten. Een klif waar ik zo graag naartoe wilde, maar onmogelijk te komen was door de heftige storm, dwong me een andere weg waardoor ik in een magische vallei kwam. Van heftige stormen naar totale stilte. Van mist naar zonlicht. Soms wisselde het meerdere keren op een dag.
En telkens kwam die dankbaarheid terug voor wat er op mijn pad kwam. De allerkleinste dingen die thuis zo vanzelfsprekend lijken. Het maakt me nederig en helder over waar het werkelijk om gaat in het leven.
Elke vorm van verzet voelt verloren energie in die oerkracht van de natuur. Overgave is de enige weg.
Maar ooooh… wat komt er veel voor terug.
De vele kleuren in de natuur.
De mooiste zonsondergangen.
De donkere stille verlaten nachten met in kilometers niemand om me heen
De mooiste sterrenhemel met ontelbaar veel sterren.
De rauwe rotsen, bergen, grotten en structuren.
De stranden in wit, geel, rood, zwart en grijs.
De bijzondere vogels die ik heb gezien, zelfs dolfijnen en de zingende zeehonden, als zeemeerminnen in de zee.
En dan die kleine bloemetjes die op de meest onmogelijke plekken groeien en daar stralen alsof ze zeggen:
“Kijk… hoe teer ik ook ben, ik ben hier. En ik groei en straal overal doorheen.”
Verdwalen in moerassen, feeërieke bossen en me laten dragen door iets wat zoveel groter is dan ikzelf… het heeft me opnieuw diep geraakt.
Schotland… I love you to the max.
