3 weken alleen in de Schotse natuur
Deze keer wil ik graag iets delen over mijn reis naar Schotland.
Ik ben net terug van drie weken alleen reizen door Schotland. Off-grid, met een klein tentje en een daktent.
Wandelen door verlaten gebieden, helemaal alleen, opgaan in de natuur en mezelf verliezen in de tijd. Wat een reis was het weer… en wat zijn die weken voorbijgevlogen.
Deze reizen maak ik geregeld. Ze helpen me om op een diep niveau weer te verbinden met de natuur en met mezelf.
Deze keer bezocht ik vier eilanden: Colonsay, Mull, Iona en Ulva. Op de heen- en terugweg overnachtte ik in Glencoe in de Highlands in mijn tent naast een waterval. Wat een ongerepte, rauwe en overweldigende natuur.
Ulva is een eiland waar geen auto’s mogen komen en waar maar een paar mensen wonen. Dat geeft zo’n enorme shift in realiteit… ik houd ervan.
Colonsay is een eiland waar geen campers zijn toegestaan. Alleen natuur, stilte en een single track road rondom het eiland.
Ik voel me enorm dankbaar dat ik dit weer heb mogen meemaken. Verzádigd, verrijkt… maar ook helemaal ondersteboven en binnenstebuiten. Ik moet echt even bijkomen en weer landen in het dagelijkse ritme.
Reconnecten met de natuur op een diep niveau… Helemaal terug naar de basis. Herinneren hoe het ritme en de stilte van de natuur in alles doorwerken.
De Schotse eilanden laten me verdwijnen in de sluiers van de tijd — de “fairy”, zoals ze dat daar noemen. Tijd voelt daar als een illusie. Je hebt te leven met wat er is, in plaats van te proberen het vast te houden of te controleren.
Deze overweldigende natuur helpt mij telkens opnieuw herinneren dat controle uiteindelijk een illusie is. Alles loopt anders dan gepland. Na elke teleurstelling verschijnt weer een nieuwe mogelijkheid.
Een zware klim naar de top bracht de mooiste uitzichten. Een pad dat afgesloten was door slecht weer bracht me juist naar magische verrassingen. Van heftige stormen naar totale stilte. Van mist naar zonlicht.
Zo rolde ik van de ene ervaring in de andere.
En telkens kwam die dankbaarheid terug. Voor de allerkleinste dingen die thuis zo vanzelfsprekend lijken. Het maakt me nederig en helder over waar het werkelijk om gaat in het leven.
Elke vorm van verzet voelt verloren energie in die oerkracht van de natuur. Overgave is de enige weg.
Sinds 2021 maak ik deze reizen jaarlijks. Ze zijn intens, uitputtend en gaan diep. Ze kleden me uit in alles en vragen totale overgave, puurheid en volledige afstemming op mijn intuïtie.
Maar ooooh… wat komt er veel voor terug.
De kleuren in de natuur.
De mooiste zonsondergangen.
De donkere stille nachten met ontelbaar veel sterren waar in geen kilometers iemand in de buurt is.
De rotsen, bergen en structuren.
De stranden in wit, geel, rood, zwart en grijs.
De bijzondere vogels die ik zag nestelen tegen de kliffen: puffins, guillemots, razorbills, shags, skylarks… en zelfs gouden en witstaartarenden.
Zelfs dolfijnen heb ik gezien en de zingende zeehonden, die als zeemeerminnen in de zee waren.
En dan die kleine bloemetjes die op de meest onmogelijke plekken groeien en daar stralen alsof ze zeggen:
“Kijk… hoe teer ik ook ben, ik ben hier. En ik straal overal doorheen.”
Verdwalen in moerassen, feeërieke bossen en me laten dragen door iets wat zoveel groter is dan ikzelf… het heeft me opnieuw diep geraakt.
Ook heb ik bijzondere mensen ontmoet die iets in mij wakker maakten door hun liefde en passie voor de Schotse natuur.
Ik heb zoveel gelopen en gezworven… dagenlang, elke dag opnieuw. Wat was dat heerlijk.
Schotland… I love you to the max ✨
Ik heb een filmpje gemaakt met foto's van mijn reis,die kan je hier op Youtube bekijken.
